putaland

mér hefur alltaf þótt gríðarlega fyndið hvað það virðist vera ákveðnu fólki mikið kappsmál að sýna, aðallega sjálfu sér, hvað ísland er nú merkileg þjóð.
það fer hinsvegar gríðarlega í taugarnar á mér þegar fólkið sem er að keppast við það er í áhrifastöðum í þjóðfélaginu og er að gera það þannig að allir verði að sjá það. þá vill oft gleymast hagkvæmni.
eitt sem fer hvað mest í taugarnar á mér er þegar verið er að apa eftir stórborgum í evrópu, til dæmis höfuðborgum norðurlanda eða eitthvað álíka, því hvað annað en stórborg, nú eða höfuðborg norðurlands, er reykjavíkin?
frábært dæmi, sem hefur verið að fara gríðarlega í taugarnar á mér upp á síðkastið, eru grænu kallarnir á gangbrautum sumstaðar í reykjavík.
sjáðu nú til, ég fór til svíþjóðar fyrir ekki alls löngu og kynntist þar því að grænu kallarnir á gangbrautum í hinum ýmsu stórborgum, við hin ýmsu stóru gatnamót, fá sinn eigin tíma í ljósaskiptingunum á umferðarljósunum þ.e. á vissum tíma eru einu grænu ljósin á gatnamótunum litlir grænir kallar sem hleypa fólkinu yfir. þetta fór ekki í taugarnar á mér heldur fannst mér þetta sniðugt, hefði hvort sem er verið tilgangslaust að hafa grænt á einhverju ljósi því þeir bílar sem hefðu verið að beygja og fara yfir gangbrautina sem grænt væri á hefðu ekki komist neitt hvort sem er, þvílíkur var straumurinn af fólki.
þessum stórborgarbrag þurfti fráfarandi borgarstjórn að koma að á gatnamótum sem ég þarf mjög oft að keyra og hefur hreinlega gert mig snælduvitlausan. hver vegna? því mér finnst ekkert gaman að sitja á rauðu ljósi og horfa á grænan kall sem er ekki að hleypa neinum yfir. það er kannski tvisvar á dag sem einhver þörf er á þessum gríðarlega fítus og þeim fannst það þess virði að tefja umferð um 10 sekúndur í hvert einasta skipti sem ljósin skipta um lit! þar fyrir utan er umferðarmenningu á íslandi þannig háttað að gangandi vegfarendur eru álíka algengir og jógúrt í ísskápnum hjá manneskju með mjólkuróþol og því nákvæmlega engin þörf á meiri tíma fyrir þá en þeim er gefin nú þegar með þeirri aðferð sem nú er við lýði á langflestum gangbrautum.
fjölmiðlar hérna vilja líka vera eins og fjölmiðlarnir í stóru löndunum og þá oftast finnst mér það hrikalega fyndið, því það er ekkert fyndnara en litlir strákar að reyna að vera eins og stóru strákarnir. eltandi skúbb eins og fávitar...
málið er að við íslendingar eigum okkur bara alls ekki neina menningu í kringum blaðamennsku...sú blaðamennska sem tíðkast hér er eiginlega öpuð upp af þjóðum sem hafa byggt sér upp menningu í kringum hana...og þegar fólk er að reyna að mikla sjálft sig með því að vera að herma eftir öðru fólki hlæja langflestir að þeim.
það þarf ekkert að leita langt til að sjá kómíkina, þessa dagana er önnur hver frétt um hlerana málið stóra, eins og það skipti einhverju andskotans máli...ég meina, hverjum er ekki andskotans sama þótt það hafi verið að hlera einhverja síma á kaldastríðsárum? það bara gerist svo sjaldan eitthvað hérna að þegar eitthvað gerist sem er svona sjaldgæft er það blásið upp eins og frelsarinn sjálfur er að fæðast hérna. ég get allaveganna sagt ykkur það að ef það kæmist upp að borgarstjórnin hefði verið að hlera hjá borgarandstæðingum í 300þ manna bæ hvar sem er í heiminum væri öllum drullusama, nema kannski þeim sem byggju í bænum...en hverju er ekki sama um eitthvað fólk sem býr í einhverju krummaskuði...nú, eða putalandi í miðju atlantshafinu...

vondur dagur

mikill góðvinur minn átti einstaklega vondan dag um daginn sem ég má til með að deila með ykkur því vondur dagur fyrir einn er fyndin saga fyrir aðra.
málið er að félaginn hefur átt við veikindi að stríða í maga og hefur upp á síðkastið verið í hinum ýmsu prófum á spítala til að reyna að komast að því hvað væri nú að angra kappann.
þennan umrædda dag hafði hann einmitt byrjað daginn á því að fara á spítalann þar sem starfsfólkið hafði þrætt slöngu í gegnum nefið á honum og ofaní magann..til hvers hef ég ekki glóru. þessi slanga var svo límd föst við andlitið á honum og átti hann að vera með hana í heilan dag.
eftir að hafa komist yfir mestu óþægindinn ákveða hann og kærastan hans að skella sér út í smá gönguferð. þegar hann er að rölta með kærustunni í gegnum garð nálægt heimili sínu byrjar hann að finna fyrir óþægindum í maganum vegna snúrunnar sem verða á endanum svo slæm að hann byrjar að æla. hann ælir svo alveg þangað til að hann ælir slöngunni uppúr maganum á sér og er nú með slöngu sem stendur út um nefið og munninn. það tekur félagann smá tíma að átta sig á því að hann hafði skilað slöngunni út um munninn og hefst nú við að draga hana í gegnum nefið á sér þangað til að allt í einu að slangan stoppar og kemst ekki meir. þá stekkur kærastan til og bendir á að endinn sem kemur út um nefið er ennþá límdur við andlitið á honum. hann rífur límið burt og hefst aftur við að draga slönguna út um munninn en allt í einu stoppar slangan aftur. nú er það tappi sem er á endanum á slöngunni sem hindrar að hún skili sér að fullu út. kærastan tekur sig þá til, tekur í slönguna og bítur tappann af slöngunni. loks er slangan úti.
það er þá sem félaginn tekur eftir að allt þetta hafði átt sér stað fyrir framan tvo eldri menn sem voru að spila boccia í garðinum og standa og horfa á hann gáttaðir, allan út í ælu búinn að vera að brasa við að draga slöngu út um munni í gegnum nefið.
það má taka það fram að félaginn er danskur og ætti það að auka skemmtanagildi sögunnar um heil 30%.

lífstíll

ég geri ekki miklar kröfur til fólks í kringum mig og eiginlega má segja að mér er nákvæmlega sama hvað fólk kýs að gera svo lengi sem það er ekki að kosta mig eitthvað, nú, eða valda mér óþægindum. því reyni ég að passa mig á að það sem ég geri valdi öðru fólki ekki ama eða kostnaði, því annars væri ég hræsnari.
því fer í taugarnar á mér að heill hópur af fólki er að kosta mig hrikalega mikið, jafnvel í hverjum mánuði, bara með því hvernig það kýs að lifa sínu lífi og er svo einstaklega eigingjarnt að því er alveg sama um okkur hin, þau eiga rétt á að lifa eins og þau vilja. köllum þetta fólk "fólkið út á landi", nú, eða "bændur"
og það er bara hárrétt hjá þeim, auðvitað mega þau lifa eins og þau vilja og gera það sem þau vilja...alveg uppað þeim punkti að sá lífstíll er að kosta þjóðfélagið peninga.
afhverju í ósköpunum eigum við að halda uppi atvinnugreinum sem eru ekki færar um að standa undir sér sjálfar...sjálfum er mér nákvæmlega sama hvort það séu til íslenskar gúrkur, ég veit ekki betur en að sú grænmetistegund sé ekki til hérna hvort sem er. en bara til þess að það sé til eitthvað sem hægt er að kalla íslenska gúrku þarf! ég að borga miklu hærra fyrir hana en ef hún væri ekki til, þarf! ég hef ekki einu sinni val um ódýrari vöruna. ef að grænmetisræktendur geta ekki verið samkeppnisfærir á jöfnum markaðsgrundvelli eiga þeir að sjá sóma sinn í því að leggja niður störf og finna sér eitthvað annað að gera.
þetta væri svona svipað ef að allir svíar þyrftu að borga 5% hærra vörugjald af öllum vörum til þess eins að lækka vöruverð á íslandi...ég efast um að það yrði vel liðið. að sama skapi myndi ég alveg vilja sjá hér á íslandi svipað verð á matvöru og svipaða lánskosti og í hinum norðurlöndunum en til þess að ég geti fengið það þarf ég einfaldlega að flytja þangað sem það er í boði! ekki sitja í kofanum heima á íslandi og heimta hluti hingað "afþvíbara hérna á ég heima" eins og smábarn, þangað til að ég er tilbúinn að færa þá fórn sem þarf til að eiga möguleika á þeim kostum get ég bara haldið kjafti og hætt að væla.
ef að landbyggðin er ekki fær um að standa undir sér sjálf á frekar að finna fólkinu sem býr þar aðra staði að búa á og aðrar vinnur að vinna við. ég tek ekki gild þau rök að fólk vilji búa þarna því það hefur búið þarna hingað til, það eru ekki rök.
fólk getur sagt þar til það verður blátt í framan að ég viti ekkert hvað ég er að tala um, þetta er nú einu sinni heimili fólks og alls ekki auðvelt að hreinlega yfirgefa það. nei, kannski ekki, en ég veit hinsvegar að það væri bara erfitt fyrir kynslóðina sem flytti því allir vita að krökkum er fljótlega drullusama hvar þau eru og æskustöðvar eru alltaf bestu staðir í heimi alveg sama hvar þeir eru.

alveg ofboðslega frægur...

já jói, ég stal titlinum þínum, deal with it
að vera frægur opnar fyrir þér ýmsar dyr.
ekki bara að verða hrikalega ríkur og vaða í kerlingum...nú eða körlum ef það er það sem þú vilt, heldur líka að geta meira og minna hagað þér eins og þú vilt.
ákveðin hegðun er bara ásættanleg í þjóðfélaginu ef þú ert frægur, annars má fastlega gera ráð fyrir því að fólki líki fljótt illa við þig og vinahópurinn fari að minnka.
sem dæmi má nefna að til er saga af frægum rokkurum í pissukeppni sem endar á að annar sleikir piss hins uppúr gólfi. eftir að hafa heyrt söguna hugsaði ég með mér að þarna væru alvöru djöfulsins rokkara á ferð. það er óþarfi að taka það eitthvað frekar fram að ef sagan væri um...tja, segjum jóhann skagfjörð, gamlan skólafélaga minn, þá er örugglega það síðasta sem ég hafði hugsað á svipuðum nótum og í fyrri sögu, heldur eitthvað nær því að reynast sannspár um að engin kona myndi kyssa þann munn aftur.
hefst nú smá saga um óásættanlega hegðun venjulegs manns sem kannski hefði sloppið sem sérvitrun hefði manneskjan verið fræg.
eitt sinn, þegar ég var ungur og ennþá í grunnskóla kem ég, eins og alla aðra daga, inní mötuneyti skólans sem ég var í. geng að borði þar sem nokkrir félagar mínir sátu að snæðingi og hefst við að spjalla við þá, sest samt ekki, heldur stend við borðið. í miðri setningu er eitthvað sem truflar, eitthvað ekki alveg rétt, eftir smá stund átta ég mig á því að eitthvað greip augað...
ég spyr félagann sem augað hafði spottað...félagi sem hafði ekki tekið þátt í umræðunni heldur einbeitt sér að matnum sínum...
-hvað...hvað er þetta bakvið eyrað á þér?
hann lítur upp sallarólegur og spyr á móti: ha?
ég spyr aftur: þarna, bakvið eyrað á þér...eitthvað hvítt?
-jaaaá, þetta er tyggjóið mitt, mér finnst gott að geyma það þarna.

óbarinn biskup

í hinum ýmsu menningarkimum heimsins eru til margar leiðir til að skilja drengi frá mönnum, líka geta ýmsir atburðir og aðstæður gert slíkt hið sama. yfirleitt eiga þessar leiðir eða atburðir það sameiginlegt að eiga fínan séns á að valda óbætanlegu tjóni á þeim sem í þeim lenda, og líka, að þegar þeim er lokið er drengurinn orðinn að manni.
að innbyrða ofskynjunarlyf og loka sig í nokkra daga í kofa gerðum úr kúadellu með eldri mönnum þorpsins gerir það sama hjá einum þjóðflokki og að taka stökkið fram af klettabrún bundinn við trágrein...matrix style. á sama hátt hafa hetjudáðir undir lífshættulegum skilyrðum, sem dæmi stríð, skilið drengi frá mönnum í gegnum mannkynssöguna.
nýlega heyrðist af frumlegri aðferð úr útnára hins siðmenntaða heims, þar sem pílu var kastað í bakið á ungum manni.
um leið og pílan er lent, samstundis eftir að gömlu kallarnir koma úr kofanum eftir leynilegt næturbrölt með unga drengnum, þegar greinin strekkist og það rykkist í fótinn á þeim sem stekkur er viðkomandi búinn að yfirgefa hvergiland barries og genginn á vit nýs lífs.
en síðustu kynslóðir af drengjum hérna í vestur evrópu standa frammi fyrir því að hér hefur ekki verið nein leið til að koma okkur úr hvergilandi, engin manndómspróf, engin stríð, engin hetjudáð til að drýgja...ekkert. enda höfum við komið okkur upp heilli kynslóð af strákum sem eiga engann séns á að verða menn því þeir eru vissir um að tribal tattú, sportbílar í skærum litum og strípur er leiðin út. það næsta sem drengir hérna hafa komist því að yfirgefa pleisið er að verða sjómenn, þar er nefnilega fínn séns á að missa eitt stykki útlim...
en þetta er ekki slæmt fyrir alla. ég til dæmis myndi hvort sem er aldrei þora að fá pílu í bakið eða glíma við villta gaupu, eða hvað sem er í rauninni, og þarf því ekki að lifa með því að vera þorpinu og fjölskyldu minni til skammar.