grikk eða gott

ég hef aldrei verið neitt sérstaklega mikill prakkari í mér og á fáar sögur af mér að hrekkja annað fólk...reyndar getur vel verið að ég hafi hrekkt meira en ég held því ég á það til að gleyma hlutum.
ég var hinsvegar í dag minntur á einn hrekk sem ég lék fyrir mörgum árum á einn grunlausan félaga.
málið var að umræddur maður kom daglega á vinnustaðinn minn með sendingar frá fyrirtæki sem hann átti og nánast í hvert skiptið sem hann kom staldraði hann við á kaffistofu staðarins og fékk sér 10 dropa og stöðvaði alla vinnu á meðan, sem var alls ekki illa liðið. ég er ekki alveg viss hvernig það byrjaði, en það leið ekki á löngu áður en við vorum farnir að hrekkja hann, og hann átti það til að hrekkja okkur á móti...alls ekkert í illu, bara...létt svona "tekinn" stemmning.
einn daginn ákveð ég að nú er komið að mér að hrekkja hann. ég gríp stóra dollu af gunnars mæjónesi og held út í port þar sem að kappinn lagði sendibílnum á meðan hann kom fyrir vörunum og sötraði kaffi í léttum fíling. ég hefst handa við hrekkinn. ég tek mig til og maka gjörsamlega út í eitt framrúðuna á bílnum hans í majónesi, gjörsamlega drekki rúðunni í majónesi, klíni og smyr á hvern fermillimetra.
sest svo inná kaffistofu og spjalla við hann, sáttur við dagsverkið. þegar félaginn sýnir á sér fararsnið hnippi ég í vinnufélagana og læt þá vita að eitthvað fyndið er að fara að gerast...við eltum hann út. þegar í portið er komið rekur hann augun í handverk mitt og vægast sagt verður pirraður, blótar í sand og ösku á meðan hann fer inná salernið og nær sér í klósettpappír til að hreinsa smyrslið af rúðunni, sem skiljanlega gengur illa. að lokum gefst hann upp og einbeitir sér að því að hreinsa smá gat fyrir sig að sjá útum á meðan hann keyrir bílinn uppá bensínstöð til að skola bílinn með kúst. ég þarf ekkert að taka það fram að við sem á horfðum hreinlega veinuðum af hlátri, bæði yfir því hvað hann var pirraður og líka hvað það gekk nákvæmlega ekkert að hreinsa rúðuna. eftir að hafa útbúið ásættanlegt gat gerir hann sig tilbúinn til að setjast upp í bílinn, það er þá sem síðasti liðurinn í hrekknum kemur í ljós, ég hafði klínt þvílíku magni af majónesi undir hurðaropnarann. félaginn strunsaði í fússi en mætti hress næsta dag...ég man reyndar ekki hvort hann hefndi sín, en ég fer ekkert að spyrja út í það.

skoðanir og löðrungar

við eigum það öll sameiginlegt að hafa skoðanir á flestu.
ég er þannig. gott ef ég hef ekki skoðanir á öllu...
lang flest okkar, og ég er engin undantekning, eigum að halda skoðunum okkar út af fyrir okkur...en af mismunandi ástæðum samt. sum okkar eiga að gera það vegna hreinnar og klárrar heimsku og/eða brenglaðs siðferðis. í þennan hóp fer fólk sem til dæmis stelur í opinberu starfi sem þeir hafa verið kosnir í og sýna svo enga iðrun, bjóða sig jafnvel aftur fram, og kalla það sem gerðist tæknileg mistök...spurning hvað það var, stuldurinn eða það að vera böstaður.
sum okkar, og þetta er hópurinn sem ég vill setja mig í, eigum að halda skoðunum okkar út af fyrir okkur af því að þær brjóta eina af fyrstu reglum félagsfræðinnar, það er, ekki dæma menningu annarra út frá þinni eigin...eða: ekki dæma aðstæður eða líf annarra út frá þínu eigin. ég á það einmitt til að hafa skoðanir sem eiga annað hvort heima svörtu megin línunnar eða hvítu megin...ekkert fer á línuna samt, hún er hrein. enn einn lösturinn er að það er eflaust auðveldara fyrir fólk að þröngva sér upp á magnús ver en að breyta þeim skoðunum sem ég hef.
og það er af þessum sökum sem ég hvet fólk til að taka ekki mikið mark á því sem ég rita hér þegar ég er að viðra skoðanir mínar og mig hryllir við því ef fólk er að taka lífsspeki mína til sín...þetta er jú allt miðað við mitt líf og mínar aðstæður.
minnir mig á það sem merkt skáld sagði eitt sinn:
gef mér skoðanir þínar og ég skal gefa þér löðrung

okok, það sagði það ekkert skáld, ég var bara að reyna að vera klár, en einhver hefði átt að segja það því það er snjallt.

litlir grænir kallar

rétt eftir að hafa lýst því yfir að jafnréttisbaráttan þokast áfram eins og snigill á hlaupabretti, og stendur í stað frá síðustu mælingum á nú heldur betur að taka á þeim málum sem skipta mestu, ef ekki öllu máli.
allt of lengi hafa karlmenn stjórnað hreint út sagt öllu, allt frá landspólitík til gangbrauta en nú á ekki að sætta sig við það lengur heldur ráðast að rót vandans.
nú er nefnilega planið að skipta, allaveganna einhverjum, körlum út fyrir konum í gangbrautarljósunum og með því, ja, allaveganna áorka einhverju býst ég við.
mér finnst að það eigi ekki að draga línurnar þar. vissuð þið til dæmis að 100%, já þið lásuð rétt 100%!, af fígúrunum á karlaklósett hurðunum eru karlar? mér finnst að konur ættu að prýða minnst 50% af þeim, svona til að gæta fulls jafnréttis.
og hvað með dónann, fylliraftinn og rónann sem vísar okkur á gangbrautir víðsvegar um bæinn? á hann ekki líka að fjúka?
þetta kristallar ástæðuna fyrir því að ég þoli oftast ekki "feminista".
ég segi oftast því að ég geri mér grein fyrir að þetta eru öfgaeinstaklingar og allt heilvita og geðheilbrigt fólk sér að hvaða kyn er á gangbrautarfólkinu (sáuð það notað fyrst hér!) skiptir ekki nokkru máli, mætti vera gíraffi fyrir mér. það er alltaf ráðist á rangan enda á málinu, þær fara og eyðileggja b&b á einhverjum fáránlegum grundvelli á meðan útgáfa á blaðinu er fullkomnlega lögleg vegna loðinnar skilgreiningar á klámi í staðinn fyrir að berjast fyrir skýrari skilgreiningu, það er tryggt að súludans er bannaður til að fyrirbyggja mannsal, álíka gáfað og að banna flug til landsins, og vændi þó að vændi sé fullkomnlega löglegt (eða var það á þeim tíma) svo lengi sem það sé ekki aðalstarfið þitt...og ég meina, ef þú ert að vinna sem súlumær segir sig sjálft að vændið er það ekki, og nú á að tryggja konum aukið jafnræði með því að hafa konur og karla jafnfætis á gangbrautarljósum...
feministar semsagt virka á mig eins og fólkið sem tuðar alltaf í fólkinu á kassanum í bónus yfir verðinu í versluninni...
allaveganna finnst mér hart að vera að missa þessa gríðarlega sterku fyrirmynd sem hefur styrkt stöðu okkar karlanna yfir konunum í áraraðir.
nei annars, djóklaust, mér er drullusama, en ef þetta er eitthvað issjú hvernig væri þá bara að verða eins og politically correct druslurnar í bandaríkjunum og hafa bara "labb" og "stopp". afhverju þarf alltaf allt að vera eitthvað vesen, hættið að væla og takið ábyrgð á því sem þið gerið sjálf en ekki leita að afsökunum í umhverfinu.

liðleskja...

formáli:
ástæðan sem mig langaði aldrei að vera með bloggsíðu var aðallega vegna þess að mér fannst alltaf svo sorglegt að sjá endalausa röð af síðum á netinu sem voru með síðustu færslu tveggja mánaða gamla sem samanstóð af "heyhey, langt síðan maður bloggaði síðast en svona er það bara...hef ekkert að segja í bili, sjáumst"
og færslan þar á undan var frá sumrinu áður "jæja, nú á að taka sig á í þessu bloggi maður..." og færslan þar á undan...ja þið skiljið hvað ég á við.
það er bilað búið að vera í skólanum þannig að ég bara hef ekki haft tíma, þannig að til ykkar fimm sem mig grunar að lesið þetta, sorrí en mér er samt eiginlega sama.

inngangur:
mikið hefur verið rætt síðustu ár um ástandið á börnum landsins og vilja margir meina að lítið fari fyrir uppeldi á þeim mörgum. en þó að foreldrar séu ekki mikið til staðar á heimilinu enda ekki öll börn á að vera dónar sem virða ekki nokkurn skapaðan hlut, nei, við skulum líta á aðra afleiðingu þess að myndbandstæki og playstation eru notuð sem ódýr lausn til að losna aðeins frá krílunum.

meginmál:
undirritaður er afurð slíkrar uppeldisaðferðar. ég er samt ekki verri maður fyrir vikið, móður minni tókst að koma sínu siðferði á mig á þeim skamma tíma sem hún hafði, því ekki hafði hún neitt annað val en að vinna. en það er eitt sem ég velti fyrir mér að sé afleiðing þess að hafa húkkað inni flestar stundir og glápt á vídjó og spilað tölvuleiki.
ég meika ekki útivist...varla af neinu tagi.
útilegur? nei takk. skíði? glætan. fjallaklifur? gaman að segja að manni langar en sannleikurinn er sá að fyrr þigg ég munnmök frá leoncie en að ég klífi fjall.
ég var að tala við einn í bekknum mínum og var að viðurkenna með skömm afstöðu mína til útivistar, umræddur maður er frá ísafirði, þrekinn fullorðinn maður sem var á sjó í mörg ár. umræðan byrjaði á því að ég viðurkenndi að ég hef aldrei farið á sveitaball á ævinni. það þótti honum ótrúlegt. á endanum sest hann í sætið og án þess að horfa á mig segir hann eitthvað sem ég rétt heyrði
"ha?" sagði ég, "hvað sagðiru?"
"þetta er nákvæmlega ástæðan sem ég vill búa sem styðst í bænum" muldraði hann.
hann var samt ekki að segja þetta við mig.
"vegna þess ég vill ekki að börnin mín verði..."
- "eins og ég?" sagði ég, "nei, ég skil það, ég vill heldur ekki að börnin mín verði eins og ég"

lokaorð:
og þetta er í hnotskurn afhverju ég er búinn að passa mig nokkuð vel að barna ekki einhverja stúlkukindina...þegar ég eignast barn þá vill ég helst geta komið, ekki bara mínu yfirburðar siðferði, heldur líka fjölskyldugildum og mikilvægi þess að gera eitthvað annað en að glápa á sjónvarpið eða liggja í tölvunni allan daginn. verst að ég er ekkert bjartsýnn á að ég verði eitthvað annað en óþolandi hræsnari í augum barna minna þusandi um að þau eigi ekki að hanga svona inni allan daginn því ég geri lítið annað í frítíma mínum en að hanga í sófanum eða í tölvunni...
en ég er þó langt frá því að kenna mömmu minni, og uppeldi hennar, um það sem er væntanlega ekki mikið meira en leti af minni hálfu.

gunnar sveinsson

eftirmáli:
þessi póstur er á engan hátt einhversskonar skot á einstæðar mæður, þær vinna eitt erfiðasta starf í heimi og ég get ekki borið meiri virðingu en ég nú þegar geri fyrir þeim sem hlaupa undir þegar við strákarnir tökum ekki ábyrgð á því sem við gerum, og ætla ég alls ekki að þykjast vita neitt um það að ala upp börn, barnlaus maðurinn sem þarf ekki að hugsa um neitt annað en rassgatið á sjálfum sér. þetta var bara hugleiðingar um það afhverju ég er svona mikill innipúki.

heimildarskrá:
gunnar sveinsson. 2006. svarthvíta svæðið: skoðanir. mál og menning, hafnarfirði.