ShiskeBobs ShiskeBlogg

gjörningur gunnars goða

2007-06-21T11:30:00.000Z

þetta er afsökunarbeiðni.
þó að ég hafi ekki mikla trú á að nokkur maður lesi þetta blogg mitt af einhverri áfergju þá finnst mér ég knúinn til að biðjast afsökunar á einu.
ég er nefnilega fallinn í gryfju sem að var upphaflega ástæðan fyrir því að ég vildi aldrei byrja að blogga til að byrja með og það er að eiga síðu þar sem að síðasta færsla er nokkurra mánaða gömul...
en örvæntið ekki góða fólk því að síðan var upphaflega hugsuð fyrir mig að skrifa þegar ég var sem fastastur í skólanum, frelsi til að skrifa það sem að mig langaði en ekki það sem að ég var endalaust skikkaður til að skrifa af kennurum og öðrum þrælahöldurum.

planið er því að byrja að nýju þegar skólaárið hefst að nýju í ágúst...
...plús að ég er ekki með internetið heima hjá mér

hver er maðurinn?

2007-04-17T10:30:00.000Z

hver er ég?
ég er maður sem ferðast eins lítið innanlands og ég kemst upp með...hef aungvar skýringar á þessu aðrar en þær að landsbyggðin heillar mig lítt.
engu að síður tók ég mig til og ferðaðist til akureyrar um páskana með föruneyti hringsins í heila fjóra daga, skal fúslega viðurkenna reyndar að óhófleg drykkja dró mig þangað frekar en nokkuð annað. varð reyndar fyrir vonbrigðum með það að akureyrin er verulega slakur skemmtibær miðað við borg óttans. partí-kári klárlega reddaði helginni.
hver er ég?
ég er maður sem reykir ekki, hætti þeim óþverra fyrir nokkrum árum og hef aldrei litið til baka.
engu að síður hef ég tekið upp á því að vera að reykja síðustu vikur, mér til mikillar óánægju. skil ekkert hvað er í gangi og virðist níkótíndjöfullinn hafa náð tangarhaldi á mér enn einu sinni, ég er þó fullviss að þegar ég tek mig til og geri mig reiðubúinn að kljást við djöfsa beri ég sigur úr býtum.

þannig að ég er ennþá ég, fólk þarf ekki að óttast að gamli ég sé farinn á brott, floginn í veg...ég þarf bara að kippa nokkrum smáatriðum í lag.

200

2007-04-02T17:48:00.000Z

200 orð virðast vera mælikvarðinn á tungumálakunnáttu í háskóla reykjavíkur.
nánast öll verkefni sem mér hafa verið sett fyrir upp á síðkastið á öðrum málum en móðurmálinu hafa gert kröfur til þess að ég skrifi texta, 200 orð, um eitthvað og/eða annað t.d. sögupersónur, blaðagreinar og jafnvel framtíðarplön tuttugu ár fram í tímann. mér þætti gaman að heyra hvaðan þessi tala kom, hverjum datt þessi mælikvarði í hug og afhverju endilega 200, voru aðrir prímatar en menn að ná að komast inní skólakerfið á 100 orðum eða minna?
mér finnst það vera rugl, það er vel hægt að sjá hvort að viðkomandi hafi nægilega kunnáttu í umræddu tungumáli í töluvert færri orðum en 200, til dæmis verður þessi færsla í færri orðum en 200 og það verða fáir sem efast um að ég kunni sitthvað fyrir mér í íslenskunni.
en aðallega skal ég viðurkenna það að megnið af óánægju minni stafar af því að mér leiðist að skrifa svona mikið á tungumálum sem ég skil ekkert í.
reyndar þegar ég hugsa um það þá endaði þessi færsla á að vera nákvæmlega 200 orð og því er grundvöllur minn fyrir mótmælunum fallinn um sig sjálfan... kannski ég hugsa þetta betur næst.

slef, slen, hor og annar óbjóður

2007-03-16T18:09:00.000Z

þoli ekki að verða veikur og vill meina að af þeirri ástæðu einni saman verð ég það ferlega sjaldan.
slapp samt ekki við það í þessari viku, ónei.
fyrst varð ég veikur af því að lesa um enn einn pjúrítanann sem þurfti að að kalla litla 14 ára stelpu hóru og skækju í opnum fjölmiðli á netinu, væntanlega gert til að ríða feitri öldu klámumræðunnar sem átti að skapa vinsældir en kom svo í ljós að flestir höfðu bara ekkert á móti því...allaveganna enginn með viti.
svo í dag varð ég verulega veikur þegar ég varð vitni að einni mestu heimsku sem ég hef þurft að horfa uppá í langan tíma.
einhver á ísafirði í alvörunni hringdi og kvartaði yfir auglýsingarborða frá coke zero þar sem stóð eitthvað á þessa leið "afhverju ekki kynlíf með zero forleik"...ástæðan? ótti við að þetta myndi vekja upp ofbeldi í ungum drengjum...djóklaust, var í fréttum á vísi.is.
ok, mér persónulega finnst þetta soldið fullorðins og á ekki alveg heima á hvaða götuhorni sem er en aldrei myndi ég nenna að hringja og kvarta yfir því. og ef að ég myndi gera það hefði ég nú manndóm í mér að segja sönnu ástæðuna (að ég væri ósyndugur pjúrítani) en ekki eitthvað svona þrugl.

og já, svo varð ég í alvörunni veikur með öllu tilheyrandi en það fór ekkert svo í taugarar á mér enda leið það hjá.

enn um samviskusemi...

2007-03-05T12:37:00.000Z

mér tókst það aftur.
maður finnur ekki fyrir því þegar maður er samviskusamur frá öðrum nema þá að maður tekur stundum eftir skrítnum svipum sem er skotið á mann þegar fólk skilur ekkert í manni...ég fæ oft svona svipi...
ekki það að ég er að reyna að vera eitthvað góður sérstaklega, ég bara hef mínar sannfæringar og geri mitt allra besta til að lifa eftir þeim.

ein af þeim er að ég kæri mig ekki mikið um hluti sem ég á ekki skilið.
lenti í því um daginn að ég fékk til baka próf úr stærðfræði sem ég hafði tekið vikuna áður...sat vel og lengi og starði á blaðið...var samt ekki að horfa á einkunnina mína, sem var níu, heldur aðallega á mistök hjá kennaranum í yfirförinni...hann hafði lagt á mig nánast einn heilann fyrir mistök.
ég horfði lengi á blaðið og hugsaði með mér að enginn þyrfti að vita neitt...taktu bara einkunnina og þegiðu.
svo var ég spurður hvað ég fékk á prófinu
ég fraus...hvað fékk ég? góð spurning...
ég sagði ekki neitt heldur gekk að borðinu og afsakaði mig.
sagði að hann hefði gert mistök við yfirferðina á prófinu.
benti honum á villuna...hann horfði á mig og svo á prófið.
jújú...þarna blasti hún við, hann tók upp penna og strokaði yfir níuna mína og setti átta í staðinn.
bekkurinn, sem hingað til hafði tekið eftir mér fara upp að borðinu með prófið en ekki mikið verið að fylgjast með, horfði á mig. þau vissu hvað þau höfðu séð rétt í þessu en voru ekki alveg að fatta það...
loks kom einhver með niðurstöðu í málið
"varstu að láta lækka þig!?"
eina sem ég gat sagt var, já, ég kæri mig ekki um einkunn sem ég á ekki skilið og þaut skömmustulegur aftur í sætið mitt

ég ætla samt að enda þetta á að segja að ég fékk á endanum níuna mína aftur því að kennarinn hafði gert önnur mistök sem hækkuðu mig aftur upp

hundar og annað hyski

2007-02-23T12:57:00.000Z

mér leiðist fáfræði og óumburðarlyndi (það er orð er það ekki?)
mér leiðist það gífurlega.
því miður þá bý ég á landi sem á heilan stafla af fólki sem er stútfullt af hvorutveggja. við virðumst á stundum vera fólkið sem var ekki sótt í leiðinni þegar pjúrítanar lögðu af stað í leiðangur til ameríkunnar frá ríðandi, sjúgandi og sleikjandi múgnum í evrópu.

það hefur nú lengi verið við lýði að hundar hafa verið bannaðir innan borgarmarka reykjavíkur og þekki ég það mjög vel sjálfur, undantekningar eru þó veittar með hörðum reglum. en ég vissi ekki að klámhundar væru óvelkomnir líka. en svo er víst.
gaman er að lesa fréttir um fólk sem segir að nú loks hafi rödd litla mannsins fengið að ráða, þjóðin náði vilja sínum fram með mótmælum.
verst að rök mótmælendanna voru svo fáránlega illa reist á kolröngum grunni að ég er viss um að það þurfti að útskýra fyrir áðurnefndum klámhundum að, jú, þeir eru að tala um ykkur.

gerir fólk sér ekki grein fyrir að þessi iðnaður er löglegur í sínu heimalandi? í landi þar sem að barnaklám, nauðganir og mannsal er alveg jafn ólöglegt og hér? ég ætla mér að halda í það að umrætt fyrirtæki fengi alls ekki að starfa ef að það væri hægt að tengja það við framleiðslu á barnaklámi eða að sannað hefði verið á þá að þeir stunduðu mannsal. annars væri ég að taka að mér hlutverki dómara, sem ég hef engin réttindi til.
gerir fólk sér ekki grein fyrir að með því að úthúða þessu fólki, sem samkvæmt öllum pappírum er að stunda það sem þau velja sér að stunda, lifa sínu lífi eins og þau velja sér að lifa því, er verið að segja að þeirra lífsskoðun, þeirra lífsval er rangt og okkar er rétt? það er enginn munur á þessu og að úthúða samkynhneigðum manni fyrir að elska sitt eigið kyn, kalla hann kynvilling, neita að viðurkenna að þetta er hans lífsval!
þarna er verið að traðka á rétti fólks til að velja.

auðvitað tengist þessi iðnaður í heild sinni ýmsu hryllilegu, en það gera líka hér um bil allir iðnaðir. sum föt eru framleidd með barnaþrælkun, banna þá öll föt? demantar margir hverjir eru fengnir með drápum, peningar af þeim notaði til að fjármagna vopnakaup í stríðslöndum...banna líka þá sem eru fengnir með löglegum aðferðum? hnífa er hægt að nota til að myrða, banna þá?

mér finnst þetta hafa sýnt að ísland er þröngsýnt, fáfrótt og fordómafullt land...til hamingju, við erum fífl.

merking hluta

2007-02-14T00:13:00.000Z

fólk á það til að hlusta...en heyra ekki neitt
ég var nefnilega að heyra ferlega gott dæmi um fólk sem hlustar greinilega en heyrir ekki mikið.
fyndna var að ég fékk tvö góð dæmi með tveggja daga millibili...
annarsvegar var kærasti vinkonu minnar sem vildi meina að nick cave snilldin where the wild roses grow væri lagið þeirra...
hitt var um par sem lét spila fyrrnefnt lag í brúðkaupinu sínu...
ég allaveganna myndi hugsa mig tvisvar um ef að ég væri stelpa og kærastinn minn myndi halda því fram að where the wild roses grow væri "lagið okkar"...
myndi allaveganna bókað tékka hvort hann vissi nú örugglega um hvað lagið væri...og ef svo væri, hlaupa.
myndi persónulega ekki mikið velja lög af plötu sem heitir murder ballads, en það er bara ég.

auðtrúa

2007-02-07T12:18:00.000Z

ég skal fyrstur viðurkenna það að ég er ferlega auðtrúa manneskja. af þessum sökum kann ég ferlega illa við að vera blekktur og fyrirlít lygar.
lendi nú ekki oft í því að vera blekktur með illum tilgangi en stundum særir fólk án þess að ætla sér það...ég er reyndar engin undantekning frá því...

þegar ég var um 14 eða 15 vetra djammaði ég gífurlega vel og mikið (það má deila um vel, en ekki um magnið). í skólanum eftir eina djammhelgina þar sem mikið og gott teiti hafði átt sér stað hjá einni bekkjarsystur minni tók ég snemma eftir því að fólk horfði mikið á mig og það var greinilegt að þónokkrir af skólafélögum mínum virtust ekki tala við mig.
þessu kunni ég engan skilning á og setti mig við eitt af borðunum í mötuneytinu þar sem nokkrir skólafélagar sátu. annaðhvort sat skólasystir mín sem hafði haldið partíið við borðið og fór um leið og ég kom eða að ég var fræddur um að hún væri reið út í mig, allaveganna komst ég að því að ég var illa liðinn eftir helgina.
ég spurði hvers vegna í ósköpunum hún væri reið út í mig en fékk engin svör í fyrstu. ég var spurður með miklum vantrúarsvip hvort mér væri alvara, að ég skildi í alvörunni ekki afhverju hún gæti verið reið út í mig. að lokum fékk ég svar...
mér var sagt að ég hefði verið svo ölvaður í partíinu, sem var satt, að ég hefði "létt á mér" í blómapott sem stóð í inngangnum heima hjá henni, og nú voru foreldrar hennar óðir út í hana.
ég þverneitaði en leitaði grimmt í minnisbankanum. slitrótt minnið gaf mér samt engar frambærilegar niðurstöður en þó að ég hefði engar minningar um verknaðinn ætlaði ég mér nú samt að gangast við honum og taka ábyrgð á því sem ég hafði gert.
hófst handa við að grátbiðja um fyrirgefningu...fékk ekki.
eftir þónokkurn tíma fékk ég þó niðurstöðu í málið...
vinir mínir voru að gera grín í mér, ég hafði verið það ölvaður að ég var fyrirtaks fórnarlamb grikks.

blótaði mér fyrir að vera svona auðtrúa, en fannst grikkurinn fyndinn.

undraheimur stærðfræðinnar

2007-01-30T10:48:00.000Z

stærðfræði þarf ekki alltaf að vera leiðinleg...
ég geri mér grein fyrir að flestir hafa ekki mikinn áhuga á að lesa skemmtilega hluti um stærðfræði en það eru nokkur atriði sem ég hef rekist á sem mér finnst nógu fyndin eða skrýtin til að deila þeim með fólki.

til dæmis rakst ég á grein þar sem verið var að útskýra hvernig væri hægt að reikna furðulega nákvæmt gildi á pí með því að henda pulsum...djóklaust. þetta er alvöru tilraun sem gengur út á það að ef þú velur þér pulsur sem eru t.d. 15cm langar, notar límband til að setja strik með 15cm millibili og hendir svo pulsunum inná svæðið þá verður tvisvar sinnum fjöldinn sem þú kastaðir deilt í fjöldann sem lenti á striki furðulega nálægt pí...reyndar, ef nógu mörgum pulsum er hent, verða skekkjumörkin ekki nema u.þ.b. 0.07...

annað sem ég rakst á var heilaverkjandi grein um það að 0.999... = 1
"..." þýðir endalaust.
þetta er fengið með þeirri staðhæfingu að 1/3 = 0.333...
og ef að þú margfaldar báðar hliðar með 3 þá færðu 3*1/3 = 3*0.333...eða 1 = 0.999...
þetta er einnig hægt að sanna með algebru fyrir þá sem hafa áhuga

annað magnað sem ég hef lært um tölur er að ef þú velur þér tölu, hérumbil hvaða tölu sem er, og leggur við hana sömu tölu bara afturábak, og tekur svo útkomuna af því, snýrð henni við og leggur við útkomuna þína, þá á endanum færðu tölu sem þú getur lesið afturábak og áfram...dæmi: 427+724 = 1151+1511 = 2662

bara svo að ég taki það fram þá er ekki verið að kenna okkur að henda pulsum, eða að búa til flottar tölur með samlagningu hérna í hr...við eigum að vera að læra eitthvað, en ég var ekki að fylgjast með

samviskusemi eða heimska...allaveganna annaðhvort

2007-01-27T14:39:00.000Z

ég lenti í því um daginn að ég fór með vinkonu minni á kaffihús, sem væri alls ekki til frásagnar eitt og sér, heldur pöntuðum við okkur kók...
en það er samt ekki sagan. málið er að ég var býsna útkeyrður eftir daginn og kannski ekki alveg með fullu viti, en það var þannig að þegar við gerðum okkur tilbúin til að fara þá gengum við bara út...án þess að borga.
daginn eftir setti ég mig í samband við hana og spurði hreint út hvort hún hefði borgað reikninginn...hún neitaði því...ég mundi ekkert sérstaklega eftir því að hafa ekki borgað hann en mundi hinsvegar ekki eftir að hafa borgað hann.
svipurinn sem ég fékk þegar ég gekk inná staðinn og tilkynnti að ég hefði verið þarna kvöldið áður og líklegast gengið frá reikningi óviljandi var þurr.
afgreiðslustúlkan sagði hálf fruntalega að hún myndi ekkert eftir því hvort ég hefði greitt hann eða ekki, ég sagðist nokkuð viss um að svo væri ekki og heimtaði að fá að greiða hann núna.
það var greinilegt að hún gerði ekki ráð fyrir að ég myndi segja þetta, hún varð það hissa, var greinilega töluvert vanari tuði frá fólki.
hún sagði ekkert þegar hún tók kortið, hún bara horfði á mig...en þurrleikinn var farinn úr svipnum. hún sagði heldur ekkert í fyrstu þegar hún var að strauja kortið en svo kom: það eru þá 560kr.
560kr! hugsaði ég, fyrir tvær kók!? fjandans rán!
svo þegar færslan var samþykkt sagði hún: voðalega ert þú samviskusamur.
hún sagði það svona eins og hún hálfpartinn bjóst við að færslunni yrði synjað og á sama tíma myndi ég hlaupa út öskrandi: hahaha hélstu í alvörunni að ég ætlaði að borga þetta auli!
ég þakkaði henni fyrir að finnast það og sagði að líklegast væri uppeldinu að kenna.

og ég vil einmitt kenna mömmu um þetta, hún er líka svona ömurlega samviskusöm. keyrði eitt sinn í bónus til að skila 500kr sem hún hafði fengið vitlaust til baka...500kr!...bónus! eins og í baugsveldið!
þvílíkur kjáni ha?

enn um mann ársins

2007-01-21T19:13:00.000Z

það eru ákveðnir hlutir sem aðeins eru framkvæmdir í kringum áramót.
til dæmis að líta yfir hið liðna og spá í því næsta.
í gamla daga voru völvur málið. á hverju ári um hver áramót kepptust tímarit og dagblöð við að spá í árið sem var að hefjast, reyndar er það gert enn þann dag í dag í flestum tímaritum en virðist hafa misst kúlið á síðustu árum.
í dag virðist tískan vera að velja menn ársins. ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið þegar fréttir af mönnum og konum ársins tóku að streyma inn frá fjölmiðlunum.
í öllum landshornum voru afreksfólk sem hefði gert eitthvað til að eiga titilinn skilið og enginn skortur virtist vera á.
ég hinsvegar er með betri hugmynd.
ég vill velja menn ársins í byrjun viðkomandi árs og þannig setja pressu á þá útvöldu til að lifa upp í titilinn, þannig komum við í veg fyrir að hrein heppni eða tilviljanir ráði úrslitum.
ég er viss um að ef að fólk væri virkilega að reyna að vera menn eða konur ársins þá væru viðkomandi töluvert betri en ef að það er bara að lulla yfir árið og að lokum veldi fólk þá ómeðvituðu frammistöðu fram yfir einhverja aðra...

svo í lok árs færum við öll saman yfir frammistöðuna og gæfum viðkomandi einkunn...og auðvitað myndi völva spá fyrir um þann sem við veldum fyrir komandi ár.

árar móta heit

2007-01-16T00:52:00.000Z

er það ekki klassískt að hefja nýtt ár á því að tala um það hvernig maður ætlar sér að verða betri manneskja en á því liðna?
ekki ég.
ég hugsaði nefnilega mikið og vel um það hvaða áramótaheit ég ætti að setja mér sem ég myndi svo enda á að standa ekki við fyrir árið sem er byrjað, og kom upp með: ekkert.
skoðum málið saman:
ég reyki ekki, hætti þeim ósið fyrir löngu. ég drekk reyndar, en tel mig gera það í hófi, og ekki nóg með það, heldur bara listavel. ég hefði getað tekið upp á því að hefja reykingar aftur, af tveimur ástæðum:
nr.1: ég tók mig helvíti vel út með rettu í hönd, og missti óneytanlega töluvert af kúli við að hætta.
nr.2: það myndi gefa mér færi á að hætta á næsta ári og þannig slá tvær flugur í...ja...tveimur höggum reyndar.

að vera betri við börn og munaðarleysingja komst á blað á tímabili en ég tel mig ekki vera neitt sérstaklega vondur við þann samfélagshóp og taldi ekki ástæðu til að auka framlög neitt sérstaklega...pældi í því að vera aðeins vondur við þau í ár til að geta sett mér það markmið að vera betri við þau á því næsta en taldi það hreinlega of mikla vinnu að fara að leita uppi börn og munaðarleysingja þar sem ég kannast nú ekki við að verða mikið á vegi þeirra í mínu daglegu lífi.

að horfa minna á klám til að styðja feminista og baráttu þeirra kom sterklega til greina en lenti í erfiðleikum með að skilgreina, eða koma mér saman um hvað væri hæfilega "minna", á endanum var tillagan felld. ég sættist þó á það á endanum að bara horfa, ekki hlusta á klám, því verður allt það klám sem ég horfi á á árinu stillt á mute.

að lokum sætti ég mig við það þó að ég sé langt frá því að vera al-góður er ég nógu góður til að jafna það út við það slæma. allar tilraunir til að fjölga kostum munu einungis geta af sér jafna tölu galla. ég virðist vera í fínum ballans og ætla ekki að fara raska hinu náttúrulega jafnvægi...

gleðileg jól á havæísku

2006-12-25T17:26:00.000Z

ekki margir kunna svona útlensku en titillinn á færslunni þýðir einfaldlega "gleðileg jól" á havæísku.
einhverntímann þegar ég var krakki datt ég niður á þá hugmynd að til þess að aðfangadagur liði nú hraðar en stephen hawkins án hjólastólsins ætlaði ég að losa mig við spenninginn tengdu pakkaopni og sofa af mér aðfangadag.
mig minnir að ég hafi reynt þetta jólin sem mér datt þetta í hug en sofnað við það að reyna að halda mér vakandi. vaknaði við það að planið klikkaði...eða klikkaði planið þegar ég vaknaði? spurning...
annars er ég ekki haldinn þessum pakkaspenningi í dag, í dag hlakkar mig bara til að borða góðan mat með fjölskyldunni og sé eiginlega eftir því að það tók mig bróðurpartinn af ævinni sem liðin er að fatta það, vonandi á ég nóg eftir til að gera það tímabil að einungis litlu broti...

byrgið byrgir birgi sýn

2006-12-19T23:11:00.000Z

ég ætla að láta eftir í baráttunni við að standast það að skrifa um þennan blessaða kompás þátt sem allir eru að skrifa\tala um.
ég sá umræddan þátt og mér blöskraði. mér blöskraði það sem að maðurinn sem þátturinn fjallaði um átti að hafa gert, ef rétt þá er siðleysið algjört...hjá manni krists hvorki meira né minna.
þar einmitt liggur annað sem mér blöskraði meira yfir, -ef rétt- parturinn. viljum við í alvörunni að fjölmiðlar fari að taka sér starf dómara, kviðdómanda og böðuls í þjóðfélaginu? ef menn, fjölmiðlar eða einstaklingar, komast yfir sönnunargögn í sakamálum sem eru refsiverð eiga þeir þá að eltast við að fullnægja réttlætinu sjálfir og taka það í sínar hendur að færa fjöldanum viðkomandi til refsingar?

staðreyndin er sú að við sem samfélag höfum þróast frá þeirri hugsun og erum betri fyrir vikið, kompás og þeirra fólk eiga betur heima á miðöldum með sinn hugsunarhátt.
og það sem mér finnst verst er að eina ástæðan fyrir því að kompásfólkið fór ekki með þessar "sannanir" til lögreglunnar svo að kerfið gæti haft sinn gang er vegna þess að þeim langaði til að vera eins og flottu krakkarnir í bandaríkjunum og fá að vera með skúbb, sem er ógeðfellt, litlir hálvitar í hermileik.
réttarkerfið hérna í landinu gengur út á það að menn eru saklausir uns sekt þeirra er sönnuð, sem getur verið erfitt að sætta sig við þegar fólk þykist vita að menn séu sekir.
þessi háttur er ekki hafður á til að halda eins mörgum sekum mönnum á götunni og mögulegt er án þess að hneyksla þjóðfélagið, þessi háttur er hafður á til að halda eins mörgum saklausum frá því að lenda í fangelsi.
við verðum að horfast í augu við það að réttarkerfið varð ekki til þess að refsa hinum seku, það þarf ekki að lesa mikið í sögu til að sjá að mannskepnan hefur aldrei átt í erfiðleikum með það, heldur til að koma í veg fyrir að verið var að refsa hinum saklausu...og menn verða að vera saklausir, sama hversu sekir þeir virðast uns sekt þeirra er sönnuð eða sannanleg til að kerfið virki...fyrir okkur öll.

ég verð að taka það fram að ég þekki þennan mann ekki neitt, hef aldrei hitt hann svo ég viti.
ég er alls ekki að mynda mér skoðun á því hvort hann gerði það sem sagt var eða ekki, það skiptir mig engu máli því að það er ekki mitt hlutverk í samfélaginu að gera eitthvað í því, við erum ekki æstur múgur og við eigum ekki að vera það. ef fólk vill getað refsað fólki úti á götu getur það flutt til landa þar sem það er ásættanleg hegðun í þjóðfélaginu, en ég vara fólk við, það eru miður skemmtileg lönd sem um ræðir. viljum við tilheyra þeim?

maður ársins

2006-12-17T13:30:00.000Z

ekki bjóst ég við því þegar ég vaknaði í morgun að líf mitt myndi breytast eins mikið og það hefur gert. sá merkilegi atburður átti sér stað nefnilega í morgun að ég var valinn maður ársins hjá hinu virta bandaríska tímariti tímans. ég hef reyndar ekki kynnt mér það en ég þykist nokkuð viss um að þessi heiður hefur aldrei áður fallið í skaut íslendings.
ekki nóg með að ég sé að fá viðurkenningu fyrir það hreinlega að ég sé einstakur meðal manna heldur fær þessi síða líka sitt hrós því það var víst hún, samkvæmt greininni, sem vakti athygli þeirra hjá þessu merka tímariti.
það er því við hæfi að ég þakki þeim sem hafa lagt sitt af mörkum í þessu öllu saman ég biðst afsökunar ef ég gleymi einhverjum.
fyrst ber að nefna mömmu, takk mamma fyrir allt
magga er næst, tók við af mömmu við að klæða og fæða mig
krissi, þessi síða væri ekki til án þín...bókstaflega
starfsfólkið í krónunni uppi á höfða, mettur maður er góður maður
yusuf islam, tónlist þín hefur gert mig að þeim manni sem ég er í dag
þorbergur, þú veist hver þú ert
stebbi í kjós, verð ég aldrei neitt ha! fokking maður ársins auli!

ég ætla ekki að hafa þetta lengra í bili, geri ráð fyrir að síminn byrji að hringja um leið og vodafone opnar fyrir hann. eftir að hafa útskýrt hver var á línunni, maður ársins takk fyrir, bað ég þá um að gera undantekningu fyrir mig með þennan reikning sem ég skulda, svona í ljósi aðstæðna, og þeir sögðu "auðvitað félagi, alveg sjálfsagt" svo hefur þeim legið svo mikið á að opna línuna því hann skellti strax á.
ætli það sé dress code á bessastöðum? því ég á ekki bindi...ah þeir hljóta að gera undantekningu...

jólaandinn

2006-12-13T23:03:00.000Z

"voðalega hallar tréð"
"já...spurning hvort þeir viti af því"
"örugglega erfitt að hafa það beint, það er víst samansett úr þremur eða fjórum trjám"
"ég heyrði að þeir voru að reyna að skáka trénu á austurvelli"
"hinn sanni jólaandi bara..." muldraði ég svo enginn heyrði
þetta voru samræður sem áttu sér stað við borð sem ég sat við í orkuveituhúsinu, fólkið sem sat við borðið var að tala um risastórt jólatré sem nokkrir vinnumenn voru að brasa við að koma í gagnið, því allir vita að jólatré virka ekki fyrr en ljósleiðaraseríurnar eru komnar í gang.

ég hef aldrei verið sérstaklega mikið jólbarn í mér. jú auðvitað var maður sjúkur í þetta allt saman þegar maður var barn, en þegar krúttfactorinn minnkaði og ættingjar hættu sjá tilefni til að gleðja drengsa með gjöfum á aðfangadag sá ég hreinlega engan tilgang með jólunum. ekki á ég börn. það eina sem ég sá var efnishyggjan...og ég hef aldrei verið neinn sérstakur aðdáandi hennar. á endanum var það orðið svo að mér var hreinlega orðið illa við jólin og varði þetta í allnokkur ár.
það er ekki fyrr en núna síðustu þrjú ár eða svo sem ég hef tekið jólin í sátt. en það var eiginlega bara vegna þess að ég byrjaði að afþakka jólagjafir með öllu. vill helst ekki fá gjafir frá neinum. ég ákvað að taka þann pól í þetta að sjá til þess að ekkert stress yrði orsakað af því að finna gjöf handa mér. leið strax betur.
þannig að síðustu jól hef ég getað einbeitt mér að því að gefa, ætla að ná tökum á því hugtaki áður en ég reyni við hitt...að þiggja.

ógæfumaður í vegi frelsaðra

2006-12-06T09:17:00.000Z

fyrir um tveimur árum eða svo var haldin, eins og önnur ár býst ég við, árshátíð hjá fyrirtækinu sem ég vann hjá. eftir góðan mat heima hjá eigandanum, og gott vín, var setið að sumbli og spjallað. ég skal viðurkenna það að ég drakk meira en góðu hófi gegnir en var þó nokkuð góður á því þegar ákveðið var að fara á klúbbinn players í kópavogi og halda partíinu áfram þar.
þegar þangað var komið var allur vindur úr kappanum, ég sat rænulítill við barinn og reyndi að virðast sætur og, umfram allt, með meðvitund...annað af þessu var að heppnast vel að mínu eigin mati.
allt í einu, upp úr þurru, kom hugsun í kollinn á mér.
farðu út.
líkaminn hlýddi. ég reyndi að segja eitthvað sem átti að vera mótmæli en líkami minn var greinilega búinn að ákveða sig. þegar út var komið kom næsta hugsun.
labbaðu heim.
möglulaust tók kroppurinn stefnuna heim og hóf göngu. "en ég er illa klæddur og það er miður vetur!" reyndi ég að segja, en litlu meira en annarhver sérhljóði kom út.
þegar ég var á göngunni meðfram reykjanesbrautinni, ískaldur og rænulaus, fangi heila og líkama míns, stöðvast bíll hjá mér og rödd sker frostið "eigum við að skutla þér?"
ég sagði ekkert heldur stoppaði bara og leit inní bílinn. þrjár ungar stelpur sátu þar og horfðu á mig.
það sem gerðist næst get ég ekki útskýrt, ég hef hugsað mikið um þetta en aldrei komist að neinni niðurstöðu. af einhverju ástæðum, alltaf þegar ég reyndi að tala kom ekkert uppúr mér...nema þegar ég reyndi að tala ensku. þannig að ég hóf leikinn. "æm sorrí, æ dónt önderstend". á þær kom mikið fát og þær buðu mér far aftur...á ensku. ég játti farinu og settist inn, gjörsamlega á snepplunum, hálf áfengisdauður.
þær spurðu næst hvert þær áttu að keyra mig...á ensku. ég bar mig illa og lét sem ég var að hugsa mikið. "ooh..há jú sei...njörvasund?" sagði ég með miklum ravis and travis stæl.
það fór eitthvað meira spjall fram sem ég man lítið eftir, man þó að hafa skáldað heila ævisögu um þennan enskumælandi séntilmann sem var í heimsókn á þessu landi íss og elds og líkaði landið ákaflega vel aðspurur. þegar heim var komið þakkaði ég kærlega fyrir farið, á ensku að sjálfsögðu, og hélt inn. drapst í tröppunum heima hjá mér. rankaði við mér einhverntímann um nóttina og kláraði verkið, ég var kominn heim.
næsta dag gerðist svolítið skrítið, ég var á leiðinni niður stigann þegar ég kem auga á lítinn miða í tröppunum þar sem ég hafði drepist. þá var þetta nafnspjald fyrir fjöllista og trúarhópinn veginn eða álíka og þar var ég hvattur til að láta af illu lifnaðarháttum mínum og finna jesúm. þá hafði ég orðið svo heppinn að verða fyrir barðinu á ungum frelslingum sem rúntuðu um bæinn leitandi að ógæfufólki.
ég er ekki viss um að þær duttu í lukkupottinn þetta kvöld, ég tel mig nefnilega ágætlega gæfusaman og ætla að láta jesúm um að fela sig aðeins lengur.

grikk eða gott

2006-11-30T20:40:00.000Z

ég hef aldrei verið neitt sérstaklega mikill prakkari í mér og á fáar sögur af mér að hrekkja annað fólk...reyndar getur vel verið að ég hafi hrekkt meira en ég held því ég á það til að gleyma hlutum.
ég var hinsvegar í dag minntur á einn hrekk sem ég lék fyrir mörgum árum á einn grunlausan félaga.
málið var að umræddur maður kom daglega á vinnustaðinn minn með sendingar frá fyrirtæki sem hann átti og nánast í hvert skiptið sem hann kom staldraði hann við á kaffistofu staðarins og fékk sér 10 dropa og stöðvaði alla vinnu á meðan, sem var alls ekki illa liðið. ég er ekki alveg viss hvernig það byrjaði, en það leið ekki á löngu áður en við vorum farnir að hrekkja hann, og hann átti það til að hrekkja okkur á móti...alls ekkert í illu, bara...létt svona "tekinn" stemmning.
einn daginn ákveð ég að nú er komið að mér að hrekkja hann. ég gríp stóra dollu af gunnars mæjónesi og held út í port þar sem að kappinn lagði sendibílnum á meðan hann kom fyrir vörunum og sötraði kaffi í léttum fíling. ég hefst handa við hrekkinn. ég tek mig til og maka gjörsamlega út í eitt framrúðuna á bílnum hans í majónesi, gjörsamlega drekki rúðunni í majónesi, klíni og smyr á hvern fermillimetra.
sest svo inná kaffistofu og spjalla við hann, sáttur við dagsverkið. þegar félaginn sýnir á sér fararsnið hnippi ég í vinnufélagana og læt þá vita að eitthvað fyndið er að fara að gerast...við eltum hann út. þegar í portið er komið rekur hann augun í handverk mitt og vægast sagt verður pirraður, blótar í sand og ösku á meðan hann fer inná salernið og nær sér í klósettpappír til að hreinsa smyrslið af rúðunni, sem skiljanlega gengur illa. að lokum gefst hann upp og einbeitir sér að því að hreinsa smá gat fyrir sig að sjá útum á meðan hann keyrir bílinn uppá bensínstöð til að skola bílinn með kúst. ég þarf ekkert að taka það fram að við sem á horfðum hreinlega veinuðum af hlátri, bæði yfir því hvað hann var pirraður og líka hvað það gekk nákvæmlega ekkert að hreinsa rúðuna. eftir að hafa útbúið ásættanlegt gat gerir hann sig tilbúinn til að setjast upp í bílinn, það er þá sem síðasti liðurinn í hrekknum kemur í ljós, ég hafði klínt þvílíku magni af majónesi undir hurðaropnarann. félaginn strunsaði í fússi en mætti hress næsta dag...ég man reyndar ekki hvort hann hefndi sín, en ég fer ekkert að spyrja út í það.

skoðanir og löðrungar

2006-11-21T23:21:00.001Z

við eigum það öll sameiginlegt að hafa skoðanir á flestu.
ég er þannig. gott ef ég hef ekki skoðanir á öllu...
lang flest okkar, og ég er engin undantekning, eigum að halda skoðunum okkar út af fyrir okkur...en af mismunandi ástæðum samt. sum okkar eiga að gera það vegna hreinnar og klárrar heimsku og/eða brenglaðs siðferðis. í þennan hóp fer fólk sem til dæmis stelur í opinberu starfi sem þeir hafa verið kosnir í og sýna svo enga iðrun, bjóða sig jafnvel aftur fram, og kalla það sem gerðist tæknileg mistök...spurning hvað það var, stuldurinn eða það að vera böstaður.
sum okkar, og þetta er hópurinn sem ég vill setja mig í, eigum að halda skoðunum okkar út af fyrir okkur af því að þær brjóta eina af fyrstu reglum félagsfræðinnar, það er, ekki dæma menningu annarra út frá þinni eigin...eða: ekki dæma aðstæður eða líf annarra út frá þínu eigin. ég á það einmitt til að hafa skoðanir sem eiga annað hvort heima svörtu megin línunnar eða hvítu megin...ekkert fer á línuna samt, hún er hrein. enn einn lösturinn er að það er eflaust auðveldara fyrir fólk að þröngva sér upp á magnús ver en að breyta þeim skoðunum sem ég hef.
og það er af þessum sökum sem ég hvet fólk til að taka ekki mikið mark á því sem ég rita hér þegar ég er að viðra skoðanir mínar og mig hryllir við því ef fólk er að taka lífsspeki mína til sín...þetta er jú allt miðað við mitt líf og mínar aðstæður.
minnir mig á það sem merkt skáld sagði eitt sinn:
gef mér skoðanir þínar og ég skal gefa þér löðrung

okok, það sagði það ekkert skáld, ég var bara að reyna að vera klár, en einhver hefði átt að segja það því það er snjallt.

litlir grænir kallar

2006-11-16T23:15:00.000Z

rétt eftir að hafa lýst því yfir að jafnréttisbaráttan þokast áfram eins og snigill á hlaupabretti, og stendur í stað frá síðustu mælingum á nú heldur betur að taka á þeim málum sem skipta mestu, ef ekki öllu máli.
allt of lengi hafa karlmenn stjórnað hreint út sagt öllu, allt frá landspólitík til gangbrauta en nú á ekki að sætta sig við það lengur heldur ráðast að rót vandans.
nú er nefnilega planið að skipta, allaveganna einhverjum, körlum út fyrir konum í gangbrautarljósunum og með því, ja, allaveganna áorka einhverju býst ég við.
mér finnst að það eigi ekki að draga línurnar þar. vissuð þið til dæmis að 100%, já þið lásuð rétt 100%!, af fígúrunum á karlaklósett hurðunum eru karlar? mér finnst að konur ættu að prýða minnst 50% af þeim, svona til að gæta fulls jafnréttis.
og hvað með dónann, fylliraftinn og rónann sem vísar okkur á gangbrautir víðsvegar um bæinn? á hann ekki líka að fjúka?
þetta kristallar ástæðuna fyrir því að ég þoli oftast ekki "feminista".
ég segi oftast því að ég geri mér grein fyrir að þetta eru öfgaeinstaklingar og allt heilvita og geðheilbrigt fólk sér að hvaða kyn er á gangbrautarfólkinu (sáuð það notað fyrst hér!) skiptir ekki nokkru máli, mætti vera gíraffi fyrir mér. það er alltaf ráðist á rangan enda á málinu, þær fara og eyðileggja b&b á einhverjum fáránlegum grundvelli á meðan útgáfa á blaðinu er fullkomnlega lögleg vegna loðinnar skilgreiningar á klámi í staðinn fyrir að berjast fyrir skýrari skilgreiningu, það er tryggt að súludans er bannaður til að fyrirbyggja mannsal, álíka gáfað og að banna flug til landsins, og vændi þó að vændi sé fullkomnlega löglegt (eða var það á þeim tíma) svo lengi sem það sé ekki aðalstarfið þitt...og ég meina, ef þú ert að vinna sem súlumær segir sig sjálft að vændið er það ekki, og nú á að tryggja konum aukið jafnræði með því að hafa konur og karla jafnfætis á gangbrautarljósum...
feministar semsagt virka á mig eins og fólkið sem tuðar alltaf í fólkinu á kassanum í bónus yfir verðinu í versluninni...
allaveganna finnst mér hart að vera að missa þessa gríðarlega sterku fyrirmynd sem hefur styrkt stöðu okkar karlanna yfir konunum í áraraðir.
nei annars, djóklaust, mér er drullusama, en ef þetta er eitthvað issjú hvernig væri þá bara að verða eins og politically correct druslurnar í bandaríkjunum og hafa bara "labb" og "stopp". afhverju þarf alltaf allt að vera eitthvað vesen, hættið að væla og takið ábyrgð á því sem þið gerið sjálf en ekki leita að afsökunum í umhverfinu.

liðleskja...

2006-11-10T18:05:00.000Z

formáli:
ástæðan sem mig langaði aldrei að vera með bloggsíðu var aðallega vegna þess að mér fannst alltaf svo sorglegt að sjá endalausa röð af síðum á netinu sem voru með síðustu færslu tveggja mánaða gamla sem samanstóð af "heyhey, langt síðan maður bloggaði síðast en svona er það bara...hef ekkert að segja í bili, sjáumst"
og færslan þar á undan var frá sumrinu áður "jæja, nú á að taka sig á í þessu bloggi maður..." og færslan þar á undan...ja þið skiljið hvað ég á við.
það er bilað búið að vera í skólanum þannig að ég bara hef ekki haft tíma, þannig að til ykkar fimm sem mig grunar að lesið þetta, sorrí en mér er samt eiginlega sama.

inngangur:
mikið hefur verið rætt síðustu ár um ástandið á börnum landsins og vilja margir meina að lítið fari fyrir uppeldi á þeim mörgum. en þó að foreldrar séu ekki mikið til staðar á heimilinu enda ekki öll börn á að vera dónar sem virða ekki nokkurn skapaðan hlut, nei, við skulum líta á aðra afleiðingu þess að myndbandstæki og playstation eru notuð sem ódýr lausn til að losna aðeins frá krílunum.

meginmál:
undirritaður er afurð slíkrar uppeldisaðferðar. ég er samt ekki verri maður fyrir vikið, móður minni tókst að koma sínu siðferði á mig á þeim skamma tíma sem hún hafði, því ekki hafði hún neitt annað val en að vinna. en það er eitt sem ég velti fyrir mér að sé afleiðing þess að hafa húkkað inni flestar stundir og glápt á vídjó og spilað tölvuleiki.
ég meika ekki útivist...varla af neinu tagi.
útilegur? nei takk. skíði? glætan. fjallaklifur? gaman að segja að manni langar en sannleikurinn er sá að fyrr þigg ég munnmök frá leoncie en að ég klífi fjall.
ég var að tala við einn í bekknum mínum og var að viðurkenna með skömm afstöðu mína til útivistar, umræddur maður er frá ísafirði, þrekinn fullorðinn maður sem var á sjó í mörg ár. umræðan byrjaði á því að ég viðurkenndi að ég hef aldrei farið á sveitaball á ævinni. það þótti honum ótrúlegt. á endanum sest hann í sætið og án þess að horfa á mig segir hann eitthvað sem ég rétt heyrði
"ha?" sagði ég, "hvað sagðiru?"
"þetta er nákvæmlega ástæðan sem ég vill búa sem styðst í bænum" muldraði hann.
hann var samt ekki að segja þetta við mig.
"vegna þess ég vill ekki að börnin mín verði..."
- "eins og ég?" sagði ég, "nei, ég skil það, ég vill heldur ekki að börnin mín verði eins og ég"

lokaorð:
og þetta er í hnotskurn afhverju ég er búinn að passa mig nokkuð vel að barna ekki einhverja stúlkukindina...þegar ég eignast barn þá vill ég helst geta komið, ekki bara mínu yfirburðar siðferði, heldur líka fjölskyldugildum og mikilvægi þess að gera eitthvað annað en að glápa á sjónvarpið eða liggja í tölvunni allan daginn. verst að ég er ekkert bjartsýnn á að ég verði eitthvað annað en óþolandi hræsnari í augum barna minna þusandi um að þau eigi ekki að hanga svona inni allan daginn því ég geri lítið annað í frítíma mínum en að hanga í sófanum eða í tölvunni...
en ég er þó langt frá því að kenna mömmu minni, og uppeldi hennar, um það sem er væntanlega ekki mikið meira en leti af minni hálfu.

gunnar sveinsson

eftirmáli:
þessi póstur er á engan hátt einhversskonar skot á einstæðar mæður, þær vinna eitt erfiðasta starf í heimi og ég get ekki borið meiri virðingu en ég nú þegar geri fyrir þeim sem hlaupa undir þegar við strákarnir tökum ekki ábyrgð á því sem við gerum, og ætla ég alls ekki að þykjast vita neitt um það að ala upp börn, barnlaus maðurinn sem þarf ekki að hugsa um neitt annað en rassgatið á sjálfum sér. þetta var bara hugleiðingar um það afhverju ég er svona mikill innipúki.

heimildarskrá:
gunnar sveinsson. 2006. svarthvíta svæðið: skoðanir. mál og menning, hafnarfirði.

putaland

2006-10-25T22:31:00.000Z

mér hefur alltaf þótt gríðarlega fyndið hvað það virðist vera ákveðnu fólki mikið kappsmál að sýna, aðallega sjálfu sér, hvað ísland er nú merkileg þjóð.
það fer hinsvegar gríðarlega í taugarnar á mér þegar fólkið sem er að keppast við það er í áhrifastöðum í þjóðfélaginu og er að gera það þannig að allir verði að sjá það. þá vill oft gleymast hagkvæmni.
eitt sem fer hvað mest í taugarnar á mér er þegar verið er að apa eftir stórborgum í evrópu, til dæmis höfuðborgum norðurlanda eða eitthvað álíka, því hvað annað en stórborg, nú eða höfuðborg norðurlands, er reykjavíkin?
frábært dæmi, sem hefur verið að fara gríðarlega í taugarnar á mér upp á síðkastið, eru grænu kallarnir á gangbrautum sumstaðar í reykjavík.
sjáðu nú til, ég fór til svíþjóðar fyrir ekki alls löngu og kynntist þar því að grænu kallarnir á gangbrautum í hinum ýmsu stórborgum, við hin ýmsu stóru gatnamót, fá sinn eigin tíma í ljósaskiptingunum á umferðarljósunum þ.e. á vissum tíma eru einu grænu ljósin á gatnamótunum litlir grænir kallar sem hleypa fólkinu yfir. þetta fór ekki í taugarnar á mér heldur fannst mér þetta sniðugt, hefði hvort sem er verið tilgangslaust að hafa grænt á einhverju ljósi því þeir bílar sem hefðu verið að beygja og fara yfir gangbrautina sem grænt væri á hefðu ekki komist neitt hvort sem er, þvílíkur var straumurinn af fólki.
þessum stórborgarbrag þurfti fráfarandi borgarstjórn að koma að á gatnamótum sem ég þarf mjög oft að keyra og hefur hreinlega gert mig snælduvitlausan. hver vegna? því mér finnst ekkert gaman að sitja á rauðu ljósi og horfa á grænan kall sem er ekki að hleypa neinum yfir. það er kannski tvisvar á dag sem einhver þörf er á þessum gríðarlega fítus og þeim fannst það þess virði að tefja umferð um 10 sekúndur í hvert einasta skipti sem ljósin skipta um lit! þar fyrir utan er umferðarmenningu á íslandi þannig háttað að gangandi vegfarendur eru álíka algengir og jógúrt í ísskápnum hjá manneskju með mjólkuróþol og því nákvæmlega engin þörf á meiri tíma fyrir þá en þeim er gefin nú þegar með þeirri aðferð sem nú er við lýði á langflestum gangbrautum.
fjölmiðlar hérna vilja líka vera eins og fjölmiðlarnir í stóru löndunum og þá oftast finnst mér það hrikalega fyndið, því það er ekkert fyndnara en litlir strákar að reyna að vera eins og stóru strákarnir. eltandi skúbb eins og fávitar...
málið er að við íslendingar eigum okkur bara alls ekki neina menningu í kringum blaðamennsku...sú blaðamennska sem tíðkast hér er eiginlega öpuð upp af þjóðum sem hafa byggt sér upp menningu í kringum hana...og þegar fólk er að reyna að mikla sjálft sig með því að vera að herma eftir öðru fólki hlæja langflestir að þeim.
það þarf ekkert að leita langt til að sjá kómíkina, þessa dagana er önnur hver frétt um hlerana málið stóra, eins og það skipti einhverju andskotans máli...ég meina, hverjum er ekki andskotans sama þótt það hafi verið að hlera einhverja síma á kaldastríðsárum? það bara gerist svo sjaldan eitthvað hérna að þegar eitthvað gerist sem er svona sjaldgæft er það blásið upp eins og frelsarinn sjálfur er að fæðast hérna. ég get allaveganna sagt ykkur það að ef það kæmist upp að borgarstjórnin hefði verið að hlera hjá borgarandstæðingum í 300þ manna bæ hvar sem er í heiminum væri öllum drullusama, nema kannski þeim sem byggju í bænum...en hverju er ekki sama um eitthvað fólk sem býr í einhverju krummaskuði...nú, eða putalandi í miðju atlantshafinu...

vondur dagur

2006-10-20T12:54:00.000Z

mikill góðvinur minn átti einstaklega vondan dag um daginn sem ég má til með að deila með ykkur því vondur dagur fyrir einn er fyndin saga fyrir aðra.
málið er að félaginn hefur átt við veikindi að stríða í maga og hefur upp á síðkastið verið í hinum ýmsu prófum á spítala til að reyna að komast að því hvað væri nú að angra kappann.
þennan umrædda dag hafði hann einmitt byrjað daginn á því að fara á spítalann þar sem starfsfólkið hafði þrætt slöngu í gegnum nefið á honum og ofaní magann..til hvers hef ég ekki glóru. þessi slanga var svo límd föst við andlitið á honum og átti hann að vera með hana í heilan dag.
eftir að hafa komist yfir mestu óþægindinn ákveða hann og kærastan hans að skella sér út í smá gönguferð. þegar hann er að rölta með kærustunni í gegnum garð nálægt heimili sínu byrjar hann að finna fyrir óþægindum í maganum vegna snúrunnar sem verða á endanum svo slæm að hann byrjar að æla. hann ælir svo alveg þangað til að hann ælir slöngunni uppúr maganum á sér og er nú með slöngu sem stendur út um nefið og munninn. það tekur félagann smá tíma að átta sig á því að hann hafði skilað slöngunni út um munninn og hefst nú við að draga hana í gegnum nefið á sér þangað til að allt í einu að slangan stoppar og kemst ekki meir. þá stekkur kærastan til og bendir á að endinn sem kemur út um nefið er ennþá límdur við andlitið á honum. hann rífur límið burt og hefst aftur við að draga slönguna út um munninn en allt í einu stoppar slangan aftur. nú er það tappi sem er á endanum á slöngunni sem hindrar að hún skili sér að fullu út. kærastan tekur sig þá til, tekur í slönguna og bítur tappann af slöngunni. loks er slangan úti.
það er þá sem félaginn tekur eftir að allt þetta hafði átt sér stað fyrir framan tvo eldri menn sem voru að spila boccia í garðinum og standa og horfa á hann gáttaðir, allan út í ælu búinn að vera að brasa við að draga slöngu út um munni í gegnum nefið.
það má taka það fram að félaginn er danskur og ætti það að auka skemmtanagildi sögunnar um heil 30%.

lífstíll

2006-10-16T19:47:00.000Z

ég geri ekki miklar kröfur til fólks í kringum mig og eiginlega má segja að mér er nákvæmlega sama hvað fólk kýs að gera svo lengi sem það er ekki að kosta mig eitthvað, nú, eða valda mér óþægindum. því reyni ég að passa mig á að það sem ég geri valdi öðru fólki ekki ama eða kostnaði, því annars væri ég hræsnari.
því fer í taugarnar á mér að heill hópur af fólki er að kosta mig hrikalega mikið, jafnvel í hverjum mánuði, bara með því hvernig það kýs að lifa sínu lífi og er svo einstaklega eigingjarnt að því er alveg sama um okkur hin, þau eiga rétt á að lifa eins og þau vilja. köllum þetta fólk "fólkið út á landi", nú, eða "bændur"
og það er bara hárrétt hjá þeim, auðvitað mega þau lifa eins og þau vilja og gera það sem þau vilja...alveg uppað þeim punkti að sá lífstíll er að kosta þjóðfélagið peninga.
afhverju í ósköpunum eigum við að halda uppi atvinnugreinum sem eru ekki færar um að standa undir sér sjálfar...sjálfum er mér nákvæmlega sama hvort það séu til íslenskar gúrkur, ég veit ekki betur en að sú grænmetistegund sé ekki til hérna hvort sem er. en bara til þess að það sé til eitthvað sem hægt er að kalla íslenska gúrku þarf! ég að borga miklu hærra fyrir hana en ef hún væri ekki til, þarf! ég hef ekki einu sinni val um ódýrari vöruna. ef að grænmetisræktendur geta ekki verið samkeppnisfærir á jöfnum markaðsgrundvelli eiga þeir að sjá sóma sinn í því að leggja niður störf og finna sér eitthvað annað að gera.
þetta væri svona svipað ef að allir svíar þyrftu að borga 5% hærra vörugjald af öllum vörum til þess eins að lækka vöruverð á íslandi...ég efast um að það yrði vel liðið. að sama skapi myndi ég alveg vilja sjá hér á íslandi svipað verð á matvöru og svipaða lánskosti og í hinum norðurlöndunum en til þess að ég geti fengið það þarf ég einfaldlega að flytja þangað sem það er í boði! ekki sitja í kofanum heima á íslandi og heimta hluti hingað "afþvíbara hérna á ég heima" eins og smábarn, þangað til að ég er tilbúinn að færa þá fórn sem þarf til að eiga möguleika á þeim kostum get ég bara haldið kjafti og hætt að væla.
ef að landbyggðin er ekki fær um að standa undir sér sjálf á frekar að finna fólkinu sem býr þar aðra staði að búa á og aðrar vinnur að vinna við. ég tek ekki gild þau rök að fólk vilji búa þarna því það hefur búið þarna hingað til, það eru ekki rök.
fólk getur sagt þar til það verður blátt í framan að ég viti ekkert hvað ég er að tala um, þetta er nú einu sinni heimili fólks og alls ekki auðvelt að hreinlega yfirgefa það. nei, kannski ekki, en ég veit hinsvegar að það væri bara erfitt fyrir kynslóðina sem flytti því allir vita að krökkum er fljótlega drullusama hvar þau eru og æskustöðvar eru alltaf bestu staðir í heimi alveg sama hvar þeir eru.

alveg ofboðslega frægur...

2006-10-07T21:13:00.000Z

já jói, ég stal titlinum þínum, deal with it
að vera frægur opnar fyrir þér ýmsar dyr.
ekki bara að verða hrikalega ríkur og vaða í kerlingum...nú eða körlum ef það er það sem þú vilt, heldur líka að geta meira og minna hagað þér eins og þú vilt.
ákveðin hegðun er bara ásættanleg í þjóðfélaginu ef þú ert frægur, annars má fastlega gera ráð fyrir því að fólki líki fljótt illa við þig og vinahópurinn fari að minnka.
sem dæmi má nefna að til er saga af frægum rokkurum í pissukeppni sem endar á að annar sleikir piss hins uppúr gólfi. eftir að hafa heyrt söguna hugsaði ég með mér að þarna væru alvöru djöfulsins rokkara á ferð. það er óþarfi að taka það eitthvað frekar fram að ef sagan væri um...tja, segjum jóhann skagfjörð, gamlan skólafélaga minn, þá er örugglega það síðasta sem ég hafði hugsað á svipuðum nótum og í fyrri sögu, heldur eitthvað nær því að reynast sannspár um að engin kona myndi kyssa þann munn aftur.
hefst nú smá saga um óásættanlega hegðun venjulegs manns sem kannski hefði sloppið sem sérvitrun hefði manneskjan verið fræg.
eitt sinn, þegar ég var ungur og ennþá í grunnskóla kem ég, eins og alla aðra daga, inní mötuneyti skólans sem ég var í. geng að borði þar sem nokkrir félagar mínir sátu að snæðingi og hefst við að spjalla við þá, sest samt ekki, heldur stend við borðið. í miðri setningu er eitthvað sem truflar, eitthvað ekki alveg rétt, eftir smá stund átta ég mig á því að eitthvað greip augað...
ég spyr félagann sem augað hafði spottað...félagi sem hafði ekki tekið þátt í umræðunni heldur einbeitt sér að matnum sínum...
-hvað...hvað er þetta bakvið eyrað á þér?
hann lítur upp sallarólegur og spyr á móti: ha?
ég spyr aftur: þarna, bakvið eyrað á þér...eitthvað hvítt?
-jaaaá, þetta er tyggjóið mitt, mér finnst gott að geyma það þarna.

óbarinn biskup

2006-10-03T21:41:00.000Z

í hinum ýmsu menningarkimum heimsins eru til margar leiðir til að skilja drengi frá mönnum, líka geta ýmsir atburðir og aðstæður gert slíkt hið sama. yfirleitt eiga þessar leiðir eða atburðir það sameiginlegt að eiga fínan séns á að valda óbætanlegu tjóni á þeim sem í þeim lenda, og líka, að þegar þeim er lokið er drengurinn orðinn að manni.
að innbyrða ofskynjunarlyf og loka sig í nokkra daga í kofa gerðum úr kúadellu með eldri mönnum þorpsins gerir það sama hjá einum þjóðflokki og að taka stökkið fram af klettabrún bundinn við trágrein...matrix style. á sama hátt hafa hetjudáðir undir lífshættulegum skilyrðum, sem dæmi stríð, skilið drengi frá mönnum í gegnum mannkynssöguna.
nýlega heyrðist af frumlegri aðferð úr útnára hins siðmenntaða heims, þar sem pílu var kastað í bakið á ungum manni.
um leið og pílan er lent, samstundis eftir að gömlu kallarnir koma úr kofanum eftir leynilegt næturbrölt með unga drengnum, þegar greinin strekkist og það rykkist í fótinn á þeim sem stekkur er viðkomandi búinn að yfirgefa hvergiland barries og genginn á vit nýs lífs.
en síðustu kynslóðir af drengjum hérna í vestur evrópu standa frammi fyrir því að hér hefur ekki verið nein leið til að koma okkur úr hvergilandi, engin manndómspróf, engin stríð, engin hetjudáð til að drýgja...ekkert. enda höfum við komið okkur upp heilli kynslóð af strákum sem eiga engann séns á að verða menn því þeir eru vissir um að tribal tattú, sportbílar í skærum litum og strípur er leiðin út. það næsta sem drengir hérna hafa komist því að yfirgefa pleisið er að verða sjómenn, þar er nefnilega fínn séns á að missa eitt stykki útlim...
en þetta er ekki slæmt fyrir alla. ég til dæmis myndi hvort sem er aldrei þora að fá pílu í bakið eða glíma við villta gaupu, eða hvað sem er í rauninni, og þarf því ekki að lifa með því að vera þorpinu og fjölskyldu minni til skammar.

vér mótmælum flestir

2006-09-24T11:45:00.000Z

það virðist vera öryggisventill í okkur flestum sem hrekkur í gang þegar eitthvað gerist sem er svo óréttlátt að það sýður á okkur. svona til dæmis þegar upp komst um tiltölulega augljóst svindl olíufélaganna á okkur davíðunum á íslandi...svo stuttu seinna er tilkynnt um hækkun bensínverðs, olíufélögin neita að borga sektir og á endanum eru afleiðingarnar fyrir golíat engar, steinninn hitti en golíat lifir. öllum blöskrar, allir ætla nú að láta heyra í sér en svo skrúfast frá ventlinum og beinir athygli okkar að law & order sem var að byrja og við róumst niður, við getum mótmælt á morgun.
rúv er annað dæmi. ömurlegra apparat er ekki að finna á föstu landi að mínum dómi.
sérstaklega svíður mér núna þegar rúv er að sýna með stolti sögu sjónvarpsins í þáttum sem heita sjónvarpið 40 ára. þar ber að líta, meðal annars, gömul áramótaskaup og annað skemmtiefni. það sem gerir mig sérstaklega reiðan er að þarna er á ferð nákvæmlega sama fjandans pakkið og er að sjá um allt skemmtiefni sjónvarpsins í dag, nákvæmlega sama liðið meira og minna er búið að sjá um áramótaskaupið síðustu 40 ár og spaugstofudrengirnir eru þarna líka.
afhverju fer það í taugarnar á mér? jú, ríkissjónvarp á að stuðla að nýbreytni, ríkissjónvarpið á að vera vettvangur þar sem ungt fólk getur prófað nýja hluti, komið með eitthvað ferskt í samfélagið. ríkissjónvarp á ekki að finna "elítu" leikhússhúmors á íslandi og láta okkur horfa á þau eldast og deyja. þar af leiðandi er íslensk dagskrágerð á svo lágu plani að upptökur bin ladens í bakgörðum múslimistans taka okkur í nefið. hæst ber að nefna pípóla.
best fannst mér þó um árið þegar sjónvarpið fékk meistara davíð attenborough til að fara með nokkra áróðursmola fyrir hugmyndina um ríkissjónvarp.
munurinn er sá að bbc er að gera þetta rétt...ef bbc hefði ekki leyft ungum peyjum að reyta af sér brandara sem þáverandi kynslóð fussaði og sveiaði yfir þá hefðum við ekkert monty python í dag.
svo hækkar rúv afnotagjöld og það sýður á mér en svo byrjar law & order og allt er gott.
allt er þó ekki glatað. bara núna um daginn voru að berast fréttir yfir sjóinn að litli maðurinn hafði unnið glæstan sigur á general mills. matvælarisinn hafði dirfst að breyta bragðinu á kókó puffs og það líkaði davíð ekki. nóg er að segja frá því að við erum að fá gamla kókó pöffsið aftur. spurning hvort law & order hafi verið á dagskrá þegar tilkynningin kom.

sjálfsportrett

2006-09-23T13:43:00.000Z

ég hef aldrei verið þessi gæji sem hefur haug af skemmtilegum litlum sögum af fólki til að reyta af sér við hvert tækifæri. mér hefur reyndar aldrei fundist ég vera sérstaklega góður sögumaður ef út í það er farið, ég man til dæmis einstaklega illa nöfn og veit langoftast ekki næg deili á staðsetningum til að gæða söguna lífi...
hinsvegar þá er ég mjög oft efniviðurinn í litlum sögum sem annað fólk hefur að segja. í mínum sögum er það langoftast ég sjálfur sem um ræðir, ég er líka sá sem á að hlæja að á meðan verið er að, og eftir að búið er að, segja söguna.
það vill nefnilega oft verða þannig að þegar ekki þarf að útskýra aðalpersónuna eða staðsetninguna hennar í sögunni er lítið eftir annað en gjörðir aðalpersónunnar til að kynna okkur fyrir því hver hún er. og það vill svo einkennilega til að þannig sögur vilja oft snúast um kjánaskap...það eru sögurnar sem ég kann.
á þeim nótum rámar mig í mjög kaldann vetrarmorgun þar sem ég var við vinnu á byggingarstað. það var komið kaffi og ég var að fara á bílnum mínum til að sækja góðvin minn hann egil trymbil. það þarf að komast til skila að bíllinn minn á þessum tíma var einstaklega ljótur en einstaklega frábær bíll (ég vann meira að segja ljótubílakeppni hjá x-inu með honum), svona tom yorke sjálfrennireiða. það var ekki mikið sem virkaði í þessum bíl, það þurfti að sparka í ljósin til að þau færu í gang, miðstöðin blés annaðhvort engu eða ísköldu lofti og upphalararnir fyrir bílbeltin hættu að virka í valdatíð vigdísar finnbogadóttur.
og það var einmitt til að koma í veg fyrir að bílbeltið héngi undan bílhurðinni sem ég gríp beltið og held því uppi með hægri hendi meðan ég lokaði hurðinni með þeirri vinstri. næsta hugsun var að gangsetja bílinn en svo virtist sem höndin á mér vildi ekki bifast...mér var líka einstaklega kalt á þumli hægri handar.
það var þá sem ég áttaði mig á því að ég hafði skellt hurðinni á þumalinn á mér og lokað hann fyrir utan bílinn, nú fyrst fann ég til, hurðaropnarinn var þannig hannaður að hann hentaði betur til að opna hann með þeirri hægri, en hún var vant við látin þannig að sú vinstri þurfti að duga.
það tók nokkrar sekúndur en það hafðist, þumallinn lifir góðu lífi en við tölumst ekki við enn þann dag í dag.

sölumenn dauðans

2006-09-22T23:24:00.000Z

það er misskilningur ef menn halda að sölumenn dauðans gangi um í leðurjökkum eða slitnum dúnúlpum og búi hjá mömmum sínum í breiðholtinu. það er líka algengt að fólk haldi að sölumenn dauðans selji eiturlyf, dóp ef þú vilt.
nei, sölumenn dauðans í dag ganga um í jakkafötum og reyna ekki einu sinni að fara huldu höfði. þeir strolla um kringluna í leit að sínum fórnarlömbum, þeir hafa meira að segja látið sjá sig í skólanum mínum upp á síðkastið. "ertu búinn að kynna þér viðbótarlífeyrissparnað kb banka?" kyrja þeir, "hefur þú kynnt þér kb námsmanna þjónustu okkar?" segja þeir með mjúkri röddu...
frábært að hafa fyrirtæki sem vinnur staðfastlega að því markmiði sínu að sjá til þess að hver einasti nemandi á landinu byrji lífið eftir skóla með skuldir á bakinu, spurning hvenær það verður að tilvonandi foreldrar geti stofnað reikning fyrir ófætt barn sitt og þar með gulltryggt því lægri yfirdráttarvexti, svona fósturbók...(ef það kemur í framtíðinni þá muniði hvar þig heyrðuð það fyrst)
þessi ameríski fyrirtækja hugsunarháttur virðist gegnsýra markaðstefnu bankanna, semsagt, það skiptir ekki máli hverjum er verið að selja og hvað, svo lengi sem það er verið að selja. og það eina sem bankarnir eru að selja í dag eru leiðir til að skulda...þegar ég var lítill var reynt að kenna manni að spara, bankarnir vildu fá mann í viðskipti við sig, en það var til að stofna bók og leggja peningana sína inná...í dag vilja þeir selja manni holu fulla af peningum og skipa manni að fylla hana aftur af peningum þegar maður er kominn niður á botn.
hérna áður fyrr þurfti maður að eiga eitthvað til að eiga séns á að fá pening úr bönkunum, í dag er ég nokkuð viss um að lánsviðmiðið er að lántaki geti ekki ljóstillífað...svona til að koma í veg fyrir rugl.
og ef að það er orðið þannig að allir geti tekið lán sem vilja, semsagt leikvöllurinn er orðinn jafn fyrir alla, erum við þá ekki orðnir kommúnistar?
er þá brynjólfur bjarnason sá sem síðast hlær?